Αννούλα Καραπάνου

Η απώλεια δεν μας σταματά.

Μας εκπαιδεύει.

Ζούμε σε μια εποχή που όλα συμβαίνουν γρήγορα και τίποτα δεν μένει.

Η είδηση προλαβαίνει τον πόνο.

Η επόμενη μέρα προλαβαίνει το πένθος.

Χάνονται νέοι άνθρωποι και το μαθαίνουμε όπως μαθαίνουμε τον καιρό.

Με μια ματιά.

Με μια κίνηση του δαχτύλου.

Και μετά συνεχίζουμε.

Η καθημερινότητα δεν διακόπτεται.

Τα ωράρια τηρούνται.

Οι οθόνες ανανεώνονται.

Η ζωή αποδεικνύεται τρομακτικά λειτουργική ακόμη κι όταν κάτι σπάει.

Δεν είναι ότι δεν μας αγγίζει.

Είναι ότι δεν μας αλλάζει.

Η απώλεια περνά, αφήνει ένα ίχνος και σβήνει, όπως όλα.

Κάπως έτσι μαθαίνουμε να ζούμε με λιγότερους.

Όχι επειδή το θέλουμε,

αλλά επειδή δεν αντέχουμε αλλιώς.

Η απώλεια δεν μας σταματά.

Μας εκπαιδεύει.

Μας μαθαίνει πώς να συνεχίζουμε χωρίς να ρωτάμε.

Και ίσως αυτό να είναι το μόνο πραγματικά ανησυχητικό στοιχείο της εποχής μας:

όχι πόσοι χάνονται,

αλλά το πόσο εύκολα

ο κόσμος συνεχίζει

σαν να μην λείπει κανείς.