Κάθε ζωή που χάνεται άδικα είναι μια πληγή που ανοίγει στο σώμα του οικουμενικού ανθρωπισμού

Τρία χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών.

Η δολοφονία 57 ανθρώπων βαραίνει τη συλλογική συνείδηση… Και η Δικαιοσύνη;

Η σιωπή ενός λεπτού από χιλιάδες ανθρώπους δεν είναι απλώς μια τελετουργική πράξη. Είναι κραυγή χωρίς ήχο. Είναι η υπόσχεση πως δεν θα ξεχάσουμε, πως δεν θα συνηθίσουμε την απώλεια, πως δεν θα επιτρέψουμε να γίνει η αδικία κανονικότητα. Μέσα σε αυτή τη σιωπή ακούγεται ο πόνος, η οργή, αλλά και η απαίτηση για αλήθεια και λογοδοσία.

Κάθε ζωή που χάνεται άδικα είναι μια πληγή που ανοίγει στο σώμα του οικουμενικού ανθρωπισμού. Και αυτή η πληγή δεν κλείνει με τον χρόνο· κλείνει μόνο με Δικαιοσύνη.

Μέχρι τότε, θυμόμαστε. Μέχρι τότε, στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον. Μέχρι τότε, η μνήμη γίνεται ευθύνη.