της Αγγελικής Μπομπούλα

Παραμονές Χριστουγέννων 2026.

Η Α που εκφράζεται ιδιαίτερα με τον γραπτό λόγο, έγραψε στον φίλο της Δ το ακόλουθο SMS.

«Δ. καλημέρα. Τι κάνεις; Όλα οκ; Οι άνθρωποι αλλάζουν, πολλοί περιχαρακώνονται αναπόφευκτα στα δικά τους κι αγνοούν τα υπόλοιπα. Εγώ να ξέρεις δεν είμαι έτσι. Έχω θέματα με δικούς μου ανθρώπους και αγωνιώ, αλλά έχω ήσυχη συνείδηση κι είμαι όσο μπορώ με μέτρο ανοιχτή στους άλλους. Να είσαι πάντα καλά κι αν το θες κάποια στιγμή, καλή αντάμωση, αν και για τώρα πιστεύω πως είσαι εκτός. Φιλιά και στα παιδιά».

Ο Δ. τη γείωσε αναπάντεχα με πρωτοφανή τρόπο.

«Καλημέρα. Όχι και τόσο. Τρέχω με προθεσμίες».

Η Α. δεν κώλωσε.

«Οκ. Αν ποτέ θες και μπορείς, μου λες».

«Δ. θα ήθελα κάτι να συζητήσουμε, όποτε μπορείς, δεν με νοιάζει τόσο ο χρόνος, ας είναι όποτε, αλλά μόνο με σένα μπορώ να το συζητήσω αυτό».

«Είναι άκρως εμπιστευτικό».

Ακολούθησε μια βδομάδα σιωπής.

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, η Α με μια ήσυχη αποφασισμένη δύναμη δεν μπορεί να μην του γράψει:

«Και η σιωπή είναι μια ηχηρή γλώσσα, που λέει πολλά. Μακάρι να την αποκρυπτογραφούσαμε πλήρως. Καλή χρονιά με υγεία, αγάπη, φως για σένα και τους αγαπημένους σου και ειρήνη στον πλανήτη. Να είσαι πάντα καλά».

2/1/2026

Το μήνυμα έμεινε αναπάντητο. Η Α. υποψιάζεται γιατί. Κρέμεται στον αέρα σαν κουρελάκι. Σαν ανεπίδοτη επιστολή κλεισμένη σε μυστηριακό και ιδανικά φιλόξενο ωκεανό που όμως δεν έφτασε στα χέρια κανενός αποδέκτη.

Υπήρξαν όμως τόσα άλλα μηνύματα που την αποζημίωσαν, που της χάρισαν συγκινήσεις και δάκρυα χαράς, τόσοι ανθρώπινοι ανθισμένοι τόποι, τόσα συναισθήματα, άγρια άλογα.

Κι αν πάγωσε ο χρόνος με τον Δ. κι έμεινε χιονάνθρωπος η λύπη κι η απορία, η Α. προχωράει το μονοπάτι της με ρόδια και αγκάθια.

Μπήκε ο νέος χρόνος κι έχει τόσα να περιμένει σε μια νομοτελειακά απρόβλεπτη ζωή. Άλλαξε ο χρόνος αλλά αυτό δεν αρκεί για αναμενόμενα τραύματα και θαύματα. Αλλάζει  γουλιά γουλιά η δική της οπτική απέναντι στον εαυτό της και τον κόσμο.

Η αλήθεια της, την άλλαξε. Μεγεθύνθηκαν η συνείδηση,  η στιγμές, εξελίχθηκε ο τρόπος που βιώνει τον κόσμο.

ΚΙ αυτό είναι το μεγάλο δώρο του «χαμένου Πρωτοχρονιάτικου SMS» που τελικά είναι δικό της και δεν χάθηκε ποτέ. Η αλήθεια και η αγάπη σώζουν.