ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ “ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ”

Δείτε σε έναν κεντρικό δρόμο.
Περνούν δεκάδες άνθρωποι. Σοβαροί, σκυνθρωποί, χαρούμενοι, προβληματισμένοι. Κάποιοι προχωρούν βιαστικά και άλλοι νωχελικά. Κάποιοι ντυμένοι σαν μοντέλα, κάποιοι άλλοι αδιάφορα.
Ποιοι όλοι αυτοί; Τι σκέφτονται, τι νιώθουν, τι άνθρωποι είναι;
Βλέπεις μια γυναίκα βλοσυρή, με σκληρό πρόσωπο, επιθετική, καυστική.
Τι της έχει συμβεί;
Έχει χάσει τον άνδρας της σε δυστύχημα. Ήταν 40 χρόνια μαζί, τον αγαπούσε, λέει «ήταν το κέντρο μου, η ψυχή μου», θέλει να βγάλει τα μάτια της μ ΄ένα πιρούνι.
Βλέπεις μια γυναίκα με στεγνά χαρακτηριστικά, με μια τρέλα στα μάτια.
Γέννησε το παιδί της μέσα σε ένα δάσος ολομόναχη. Οι ωδίνες του τοκετού. Μερικά χρόνια αργότερα το είδε νεκρό μπροστά της. Σπαραγμός. Οι ωδίνες της απώλειας.
Βλέπεις στην οθόνη μια Παλαιστίνια μάνα που έχασε το παιδί της και έναν Ιρανό που έχασε τη γυναίκα του. Κι εκεί δεν υπάρχει ούτε χρώμα, ούτε φυλή, ούτε θρησκεία.
Ο πόνος, η θλίψη, η απώλεια δεν έχουν σύνορα, δεν έχουν εθνότητες, πατρίδες, δεν έχουν ισλάμ και χριστιανισμό.

ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.
Ας τη σεβαστούμε κι ας μην την ξέρουμε.
Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε, να κατανοήσουμε πριν κρίνουμε.
Να μια αξία: ο βαθύς σεβασμός του άλλου.
Τι μας πονά; Τι σκάβει στα μάτια και στη ψυχή μας;
Η έλλειψη, ο πόνος, η απώλεια.
170 παιδιά σκοτώθηκαν στον πρώτο αμερικανικό βομβαρδισμό του Ιράν. Κι ούτε μια συγγνώμη.
Αν δούμε όλα αυτά τα πονεμένα πρόσωπα, τα σκαμμένα από την αγωνία της επιβίωσης και τον φόβο, ίσως πάψουμε να ενδιαφερόμαστε μόνο για τον εαυτό μας. Ίσως τότε καταλάβουμε…
Και ο ρόλος της λογοτεχνίας.
Να ανοίγει δρόμους σκέψης, να αποκαλύπτει τι κρύβεται πίσω από ένα πρόσωπο, μια συμπεριφορά.
Τι κρύβεται πίσω από έναν άνδρα που στέκεται άγαλμα και ζητά να τον προσέξουμε.

Τhe Madison – Μισέλ ΦάΪφερ
Ανατρέπεται όλη της η ζωή. Η ΑΠΩΛΕΙΑ.
Επιθετική, καυστική, βλοσυρή ποιος θα μπορούσε να τη συμπαθήσει;
Αυτή την εικόνα βλέπουμε και μέσω αυτής θα την κρίνουμε.
Ο καθένας μας είναι αυτό που φαίνεται ή αυτό που δείχνει;
Αμνετ – Οσκαρ 1ου γυναικείου ρόλου
Η οδύνη του τοκετού και η ωδίνη της απώλειας. Οδυρμός πάνω από το πεθαμένο παιδί της. Σπαράζεις βλέποντας τη μάνα πάνω στο παιδί της.
Πονεμένη, καταθλιπτική, ποιος θα μπορούσε να την κρίνει;

Το «Ημερολόγιο ενός Αγάλματος» είναι ένα πολυπρόσωπο, βαθιά ανθρωποκεντρικό αφήγημα που εκτυλίσσεται γύρω από έναν κεντρικό, σχεδόν αλληγορικό ήρωα: έναν άνθρωπο που επιβιώνει ως «ζωντανό άγαλμα» σε μια πλατεία της Αθήνας. Από το βάθρο του γίνεται σιωπηλός παρατηρητής ζωών, σχέσεων και μικρών καθημερινών δράσεων, που αποκαλύπτουν μεγάλες αλήθειες.
Σύντομη παρουσίαση της ιστορίας:
Ο αφηγητής, ένα εγκαταλελειμμένο παιδί που μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο, επιστρέφει συμβολικά στο ίδιο σημείο όπου έχασε τη μητέρα του. Το βάθρο γίνεται τόπος μνήμης αλλά και επιβίωσης. Εκεί «παγώνει» εξωτερικά, αλλά εσωτερικά κινείται έντονα: σκέφτεται, σχολιάζει, συγκρίνει, πονά και –κυρίως– κατανοεί.
Μέσα από τα επεισόδια που παρακολουθεί (ζευγάρια, μοναχικούς ανθρώπους, εφήβους, προδοσίες, ελπίδες), στήνεται ένα μωσαϊκό ανθρώπινων τύπων και συμπεριφορών.
Το άγαλμα λειτουργεί σαν καθρέφτης: δεν κρίνει απόλυτα, αλλά φωτίζει.
Κεντρικές αξίες του έργου

1. Αγάπη vs. εγωισμός
   Το βιβλίο εξερευνά πολλαπλές μορφές αγάπης
   Αναδεικνύεται ότι η αγάπη δεν αρκεί από μόνη της — χρειάζεται ισορροπία, σεβασμό και αυτογνωσία.
2. Εγκατάλειψη και ανάγκη για αποδοχή
   Η ανάγκη για αγάπη και αποδοχή διαπερνά όλους τους χαρακτήρες, ανεξάρτητα από ηλικία ή κοινωνική θέση.
3. Ενσυναίσθηση vs. αδιαφορία
   Το έργο χτίζει έντονη αντίθεση:
   άνθρωποι που προσπερνούν (κοινωνική αδιαφορία),
   άνθρωποι που νιώθουν και παρεμβαίνουν (ο ίδιος ο αφηγητής, η δασκάλα γιόγκα).
4. Αξιοπρέπεια μέσα στην εξαθλίωση
   Παρά τη φτώχεια, την παρανομία και την περιθωριοποίηση, ο ήρωας:

φιλοσοφεί,
προσφέρει βοήθεια,
λειτουργεί σχεδόν ως «ηθικός οδηγός».
Η ανθρώπινη αξία δεν ταυτίζεται με την κοινωνική θέση.

5. Αυτογνωσία και ωρίμανση
   Το έργο προτείνει ότι η επίγνωση είναι το πρώτο βήμα για αλλαγή.

Εκπροσωπεί τη σύγχρονη, ναρκισσιστική αρρενωπότητα.
Ανάγκη για επιβεβαίωση
Συμβολίζει την αγάπη χωρίς άμυνες – και τον κίνδυνο που αυτό συνεπάγεται.
Αντιπροσωπεύει τον σύγχρονο άνθρωπο που προστατεύεται υπερβολικά.
Φέρνει στο προσκήνιο τη φθορά των ανισόρροπων δεσμών.
Συνολική αποτίμηση
Το βιβλίο λειτουργεί σαν ένα ζωντανό κοινωνικό παρατηρητήριο. Μέσα από μικρές ιστορίες:
φωτίζει τη σύγχρονη μοναξιά,
αποδομεί τις ρομαντικές ψευδαισθήσεις,
υπενθυμίζει την αξία της ουσιαστικής σύνδεσης.