Εμπιστεύσου το σύμπαν – άφησε τη στεριά και αφήσε τον εαυτό σου να πλεύσει ελεύθερα στο ρου της ζωής.

Να εμπιστευόμαστε το Σύμπαν

Υπάρχει μια σιωπηλή σοφία που διαπερνά τα πράγματα. Δεν φωνάζει, δεν επιβάλλεται, δεν ζητά από εμάς τυφλή υποταγή. Μοιάζει περισσότερο με έναν απαλό ρυθμό κάτω από τον θόρυβο της ζωής· με μια αόρατη τάξη που συνδέει το φως με το σκοτάδι, την απώλεια με την ωρίμανση, την αναμονή με την αποκάλυψη.

Ίσως αυτό που ονομάζουμε Σύμπαν να είναι, για άλλους, ο Θεός. Ίσως η Μοίρα να μην είναι μια ψυχρή δύναμη που αποφασίζει αντί για εμάς, αλλά μια βαθύτερη πρόσκληση να θυμηθούμε ότι είμαστε μέρος ενός μεγαλύτερου νοήματος. Δεν είμαστε ξένοι μέσα στη δημιουργία. Είμαστε παιδιά της. Είμαστε πνοή, σκέψη, ύλη και φως, προσωρινές μορφές μιας αιώνιας ενότητας.

Το να εμπιστευόμαστε το Σύμπαν δεν σημαίνει να παραιτούμαστε από την ευθύνη μας. Σημαίνει να βαδίζουμε με θάρρος, ακόμη κι όταν δεν βλέπουμε όλο τον δρόμο. Σημαίνει να πιστεύουμε ότι ακόμη και οι καθυστερήσεις έχουν τη δική τους παιδαγωγία, ότι οι δυσκολίες μπορούν να γίνουν πύλες, και ότι όσα χάνονται ίσως ανοίγουν χώρο για κάτι πιο αληθινό.

Ο άνθρωπος υποφέρει συχνά επειδή θέλει να κρατήσει στα χέρια του το άπειρο. Θέλει απαντήσεις πριν έρθει η ώρα τους, βεβαιότητες εκεί όπου η ζωή προσφέρει μυστήριο. Κι όμως, υπάρχει μια γαλήνη που γεννιέται όταν σταματάμε να πολεμάμε κάθε τι που δεν καταλαβαίνουμε. Όταν δεχόμαστε πως η ύπαρξη δεν είναι μόνο λογισμός, αλλά και εμπιστοσύνη.

Αν το Σύμπαν είναι Θεός, τότε δεν είμαστε εγκαταλελειμμένοι. Αν η Μοίρα είναι ευλογημένη, τότε δεν μας οδηγεί στην αδράνεια, αλλά στην αφύπνιση. Μας καλεί να γίνουμε συνεργοί της δημιουργίας: να αγαπήσουμε πιο καθαρά, να πράξουμε πιο γενναία, να συγχωρήσουμε πιο βαθιά, να ζήσουμε με περισσότερη ευγνωμοσύνη.

Ίσως, λοιπόν, η πίστη στο Σύμπαν να είναι τελικά πίστη στην ίδια τη ζωή. Όχι επειδή όλα είναι εύκολα, αλλά επειδή τίποτα δεν είναι εντελώς άδειο από νόημα. Κάθε αυγή, κάθε συνάντηση, κάθε δάκρυ, κάθε χαρά, κάθε σιωπή μπορεί να γίνει σημάδι ότι ανήκουμε σε κάτι μεγαλύτερο από τον φόβο μας.

Και όταν ο άνθρωπος το καταλάβει αυτό, δεν παύει να αγωνίζεται. Απλώς αγωνίζεται με ειρήνη μέσα του. Δεν απαιτεί από τη ζωή να του αποκαλύψει αμέσως όλο το σχέδιο. Της δίνει το χέρι και προχωρά. Με εμπιστοσύνη. Με ευγένεια. Με την κρυφή βεβαιότητα πως, ακόμη και μέσα στο άγνωστο, υπάρχει φως.