ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΜΠΟΜΠΟΥΛΑ

Πόσο θα λαχταρούσα να γεμίσω αυτή τη σελίδα με θετική αύρα, με χαρά και αισιοδοξία….

Εξάλλου αυτή η θετική συνθήκη και κατεύθυνση χαρακτηρίζει πλήθος κειμένων μου τα τελευταία χρόνια.

Όμως αυτή την περίοδο, ματώνω. Από απώλειες δικών μου ανθρώπων -η μια μετά την άλλη-από σοβαρές ασθένειες

που πλήττουν αγαπημένα μου πρόσωπα στα οποία έγραφα πως τους στέλνω κρουνούς θετικής και θεραπευτικής ενέργειας,

για να μου αντιγυρίσουν πως “δεν είναι η ώρα για τέτοια, μίλα για τον πόνο καλύτερα”.

Ματώνω όταν έχω να επιλύσω δύσκολα γραφειοκρατικά προβλήματα ζωτικής σημασίας που με αφορούν άμεσα.

Ματώνω από κάποιες ανθρώπινες σχέσεις που από θεσπέσιες έγιναν τοξικές και υπάρχει σημαντικό έλλειμμα εμπιστοσύνης

Ματώνω σε κάθε καθημερινή οδυνηρή είδηση, για τον καταιγισμό της βίας, για τις δολοφονίες, που με αφορούν κι ας διαπράττονται αλλού.

Και καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, αρχίζουν σταδιακά να με λούζουν κύματα ευγνωμοσύνης.

Για τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου, για τη δυνατότητα δημιουργίας, για την αγάπη που εισπράττω και δίνω, για το ηλιοβασίλεμα

και τη θάλασσα που απολαμβάνω σε ένα ξαφνικό μπάνιο με φίλους.

Για τη γαλήνη που με κατακλύζει στο σπίτι μου όπου δεν είμαι μόνη, για την ομορφιά που ανακαλύπτω κάθε μέρα.

Παλιά χαρακτήριζα τον εαυτό μου “πολεμιστή του φωτός” δάνειο ουσίας από τον Πάολο Κοέλιο.

Κι εξάλλου-ευτυχώς-η ζωή και τα συναισθήματα δεν είναι γραμμικά. Θα ξεπλυθεί με νάματα ιερά το αδικοχαμένο αίμα

και το φως θα νικήσει το σκοτάδι σε τούτο τον φαύλο κόσμο. Θα φροντίσουμε εμείς γι αυτό…