Της Πένυς Φίλη*

Υπάρχει κάτι αρκετά περίεργο στον τρόπο που λειτουργούν αρκετοί άνθρωποι.
Οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε σε θεωρούσαν καλό, αναγνώριζαν όσα έκανες, όσα έδωσες, έχουν την ανάγκη να σε αποδομήσουν.

Να βρουν μια εξήγηση, μια ιστορία, κάτι που θα σε κάνει στα μάτια τους «τον κακό» της υπόθεσης.
Και το πιο παράξενο είναι πως, όταν κάποιος θέλει πραγματικά να πιστέψει κάτι, δεν χρειάζεται αποδείξεις. Αρκεί να τον βολεύει αυτό που θα ακουσει. Και ίσως φευγαλέα νιώσει και ανακούφιση που δεν ήσουν τόσο καλός όσο είχε πιστέψει.
Δεν χρειαζόμαστε δίπλα μας ανθρώπους που θέλουν να μας μικρύνουν για να αισθανθούν καλύτεροι.
Θέλουμε ανθρώπους που μας γνωρίζουν, που χαίρονται με τη χαρά μας, νιώθουν περηφάνια, δείχνουν ενσυναίσθηση και κυρίως μένουν δίπλα μας στα δύσκολα.
Που θυμούνται.
Που δεν χρειάζεται να τους εξηγείς την αξία σου, όποτε δεν συμφωνούν με τις επιλογές σου.
Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τίποτα και σε κανεναν! Νιώσε ευγνωμοσύνη για οποια δύσκολη κατάσταση σε έχει κάνει πιο δυνατό, για όποιον άνθρωπο ήρθε στη ζωη σου αλλά και για όποιον έφυγε από αυτή.

Η Πένυ Φίλη είναι συγγραφέας του βιβλίου “Το μονοπάτι για την ελευθερία”.