Και πώς αλλιώς αφού αυτό πουλάει; 

Της Ευγενίας Γκιόκα* .

Δεκάδες οι δολοφονίες, οι γυναικοκτονίες, οι βιασμοί παιδιών, η οπαδική και νεανική βία χτυπάνε κόκκινο, ιαχές πολέμου αντηχούν σε όλο τον πλανήτη και ακόμα τα φανατικά στρατευμένα στην κυρίαρχη πολιτική κανάλια και στα επιχειρηματικά μέσα συναγωνίζονται μεταξύ τους, ποιο θα προσφέρει το περισσότερο αίμα, το πιο καυτό. Ποιος θα μας ταΐσει με τον πιο περίτεχνο τρόπο εύπεπτη προπαγάνδα και κουτόχορτο…

***

Συγνώμη, αγόρι μου που άργησα τόσο να σε κάνω δικό μου. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος που λείπεις. Ακόμα μετράω τις ανάσες σου με το ημερολόγιο της απουσίας… 

Είδα το δικαστήριο για τη δολοφονία σου στην τηλεόραση, εξαιρετική παράσταση, φανταχτερό ριάλιτι με απλήρωτους πρόθυμους κομπάρσους… 

Οι μάρτυρες με φωνές σπασμένες από τον λυγμό μιας αργοπορημένης φτηνής μεταμέλειας.

Οι θύτες με μάτια παγωμένα, χωρίς ντροπή, χωρίς μεταμέλεια. 

Τα θύματα φορτωμένα με ενοχές… 

Οι «ειδικοί» απαγγέλουν με στόμφο το κείμενο με τα συμπεράσματα κάποιου δευτερότριτου συγγραφέα. Τι έφταιξε, τι έκανες λάθος, που λάθεψε ο φονιάς…

Και η μάνα σου… να προσπαθεί να σταθεί όρθια. Μοιάζει με κυπαρίσσι χτυπημένο από τον χιονιά, που τσακισμένο συνεχίζει και στέκει όρθιο. 

Κι εγώ, προστατευμένη πίσω από τα μυωπικά γυαλιά μου, που δεν με άφηναν να δω τον κίνδυνο, κι ας ήταν τόσο κοντά. 

Ω, τι τύφλωση, πόση υπεροψία; Δεν σε ένιωσα σπλάχνο μου, δεν έκλαψα για εσένα. Δεν νοιάστηκα, δεν σε προστάτεψα. Σε άφησα να παραδέρνεις μονάχος, όπως τα ξύλινα σκαριά μεσοπέλαγα, στο αγιάζι και τη μαυρίλα. Κι όταν σε είδα νεκρό στις οθόνες, ήταν πια αργά. 

Ένιωσα τότε καυτό τον φόβο να κυλά στο αίμα μου. Ένιωσα την ενοχή να με κατακλύζει. Συγγνώμη που χρειάστηκε να χαθείς, για να σε κάνω, επιτέλους, δικό μου. 

Θα μου πεις, αφού η κοινωνία παραδίνεται κάθε μέρα, ριζωμένη στον καναπέ της, τι να περιμένω; 

Όχι, δεν πέφτω από τα σύννεφα, ούτε περπατώ σε ολάνθιστους αγρούς… όμως δε χωνεύεται η τόση βία, η μαυρίλα απ’ το σύννεφο που φέρνει την καταιγίδα, δεν χαρίζεται η ζωή στον θάνατο… 

Πώς να χαρίσω τα παιδιά μου στον καιάδα του κέρδους των δυνατών; 

Πότε έγινε το λάθος; Πότε τα παιδιά μας έχασαν την παιδικότητα, την κοινωνικότητά τους, τον ρομαντισμό, την αλληλεγγύη τους; Πότε σταμάτησαν να ενδιαφέρονται για τον άνθρωπο; Γιατί δεν ερωτεύονται πια;

Μήπως τότε, που οι κυρ-Παντελήδες αναγόρευσαν ως μέγιστο θεό τον πλούτο; Τότε, που αντί να καμαρώνουμε για το πόσο ψήλωσε ο Γιαννάκης και τι ευλυγισία έχει η Ελενίτσα, εμείς νοιαζόμασταν αν έχει πάρει το Lower ή το Proficiency;

Τότε που τα μυήσαμε, εμείς οι ίδιοι, με παράδειγμα τη δική μας ζωή, στην εγωκεντρική υπεροχή, στην ταπείνωση του αντιπάλου, στην απόλυτη εμπορευματοποίηση των πάντων και τον ανταγωνισμό, γιατί έτσι μόνο θα μπορούσαν να αποκτήσουν ΚΕΡΔΗ, τον υπέρτατο κυρίαρχο άρχοντα της εποχής μας; 

Τότε που αναδεικνύαμε ως σημαντικό, αυτόν που κάτεχε το ακριβό τηλέφωνο ή το τελευταίο μοντέλο αυτοκινήτου; 

Τότε που θεωρώντας, ότι είναι έξω από εμάς και δεν μας αφορά, αδιαφορήσαμε και αφήσαμε τα παιδάκια μας βορά σε αντικοινωνικά και αντιδημοκρατικά φαινόμενα, που αναπτύσσονται σε περιόδους οικονομικών κρίσεων; 

Δεν ήσουν το πρώτο θύμα… Ήταν ενωρίτερα ο Βαγγέλης και η Ελένη και η Νίκη, κι όμως εμάς δε μας αφορούσαν, και προσπεράσαμε… Τους ξεχάσαμε… μέχρι που ήρθες και εσύ και προστέθηκες στον κατάλογο των αδικοχαμένων. 

Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να εμπεδώσουμε ότι κοιτώντας τον καθρέφτη βλέπουμε το τέρας; Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να δράσουμε; 

Συγγνώμη…

Είσαι το μόνο φως που μου απόμεινε, για να βλέπω καλύτερα τα παιδιά, που ακόμα περπατάνε δίπλα μου.

• Η Ευγενία Γκιόκα γεννήθηκε στην Αθήνα, την Πρωτομαγιά του 1965.
  Είναι μητέρα δύο παιδιών και γιαγιά πέντε ονείρων. Σπούδασε προγραμματισμό Η/Υ. Εργάστηκε στην ξενόγλωσση εκπαίδευση και έως και σήμερα στο ΕΜΠ.
  Τα τελευταία χρόνια καταπιάνεται με τη συγγραφή διηγημάτων.
  Κείμενα της δημοσιεύονται στον ηλεκτρονικό ιστό, σε περιοδικά και σε συλλογικές εκδόσεις.
  Το 2023, βραβεύτηκε από την Εταιρεία Τεχνών, Επιστήμης & Πολιτισμού Κερατσινίου.
  Το 2024, στον διαγωνισμό της ΧΕΝ, με θέμα την έμφυλη βία.
  Επίσης, στον Θ’ λογοτεχνικό διαγωνισμό των Βιβλιόφιλων Έδεσσας.
  Το 2025, εκδόθηκε η πρώτη συλλογή διηγημάτων της “Ανήκεστος Βλάβη”, εκδόσεις Ηδύφωνο.
  Ξεφεύγει και ταξιδεύει μέσα από τις λέξεις…