της Τρισεύγενης Γκοτσίνου*

Τα φώτα της δημοσιότητας αναδεικνύουν όχι μόνο τη λάμψη μα και τα σκοτάδια που συμπορεύονται μαζί της. Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτή του άδικου χαμού του δημοφιλούς καλλιτέχνη. Μια είδηση που αρχικά μας αιφνιδίασε όλους λόγω της ηλικίας και του τρόπου που έφυγε από τη ζωή… Κι ύστερα, μας κατέκλυσαν οι σκέψεις καθώς το θλιβερό γεγονός μας έκανε να σκύψουμε
στον άνθρωπο πίσω από τον καλλιτέχνη, να αναζητήσουμε τι μπορεί να συμβαίνει όταν σβήνουν τα φώτα και το ίνδαλμα μετουσιώνεται για πολλοστή φορά σε έναν από εμάς κουβαλώντας όνειρα και ματαιώσεις, ανασφάλειες και προσδοκίες, αδυναμίες και προτερήματα. Έτσι αντιληφθήκαμε το τεντωμένο σχοινί που ενώνει την υπερπροβολή της δημόσιας εικόνας με την αφάνεια των σκοταδιών της ιδιωτικής ζωής, την αγάπη του κόσμου που εισπράττει ο καλλιτέχνης με τη μοναξιά που βιώνει στην
καθημερινότητά του.
Και το προφανές ερώτημα εγείρεται: Πώς θα κρατήσουμε το τιμόνι της ζωής μας; Διάσημοι ή όχι, όλοι ανεξαιρέτως, κάποια στιγμή θα βρεθούμε αντιμέτωποι με καταστάσεις που ενδεχομένως θα μας πλανέψουν, θα μας αποπροσανατολίσουν, θα μας θαμπώσουν με τη λάμψη τους ή θα μας βυθίσουν στα θολά νερά τους. Ζητούμενο να μην χάσουμε την προσωπική μας πυξίδα! Να αντιμετωπίσουμε με σύνεση την επιτυχία, με σθεναρότητα την απογοήτευση, με ελπίδα τη ματαίωση. Να αγκαλιάσουμε τον εαυτό μας, να πιάσουμε το χέρι σε όσους μας αγαπούν, ώστε να μην φτάσουμε να θρηνούμε τους χαμένους εαυτούς μας… κατόπιν εορτής!

Η Τρισεύγενη Γκοτσίνου έχει γράψει το μυθιστόρημα “Μια νύχτα στη Μονμάρτη”.

Ένα γατάκι διαλέγει για μαξιλάρι το καπέλο ενός νεαρού ζωγράφου… και ο Πιερ με τον Σαπό αχώριστοι περιπλανώνται στους δρόμους του Παρισιού. Πίνακες, πορτρέτα, όνειρα… μέχρι που ένας δυνατός κρότος φέρνει κάτω από το καβαλέτο τους ένα φοβισμένο κουτάβι, που έχασε τη “μητέρα” του. Επειδή το τυχαίο, τελικά, είναι ο πιο σοφός σκηνοθέτης της ζωής, όλα αλλάζουν και τα τρία πλάσματα γίνονται τέσσερα σε μια “σύνθεση” τρυφερότητας, φαντασίας και αγάπης που βρίσκει πάντα τον δρόμο της.