Της συγγραφέα μας Αγγελικής Μπομπούλα

Τα χέρια μουδιασμένα χτυπούν τα πλήκτρα του υπολογιστή. Αδύνατον να ανατείλουν νεράιδες μέσα στο λυκαυγές. Μόνο η σκληρή προτομή του βίου στέκει
απέναντι και κατοικεί μέσα στα σωθικά. Σήμερα δεν θέλει να εκφραστεί, να εξασκήσει τη λατρεμένη συνήθεια τόσων δεκαετιών, όπου σαν χείμαρρος ξεπηδούν στο χαρτί και στην οθόνη, πυρωμένες λέξεις και νοήματα.

Σήμερα κυριαρχεί η σκληρότητα καθώς έρχεται αντιμέτωπη με καταιγισμό προβλημάτων στροβιλιζόμενη καταμεσίς μιας σνελέητης δίνης. Τώρα σφίγγονται γροθιές για να επιλυθούν τα ανεπίλυτα, να προλάβει προθεσμίες που της σφίγγουν τον λαιμό σαν θηλιά, να ιαθούν ασθένειες, ένα παλίμψηστο καθημερινών καταστάσεων που έχουν σχεδόν μόνο αμείλικτες απαιτήσεις.

Αλλά όλη η ύπαρξη είναι μουδιασμένη, μα σταθερή. Δεν γνωρίζει αν το φως που παρ’ όλα αυτά υπάρχει θα θριαμβεύσει με πάταγο ή αν η ύπαρξη θα γείρει με έναν λυγμό ή με σιωπή. Ένα μόνο πράγμα γνωρίζει. Πως δεν θέλει να απογοητεύσει εκείνον-που έπεσε σπαραχτικά μπροστά στα μάτια της σε στάση εμβρύου, ανυπεράσπιστος. Την αποκάλεσε «βράχο», όπως και κάποιοι άλλοι δικοί της. Δεν θέλει να «σπάσει», παρά τα ανταριασμένα κύματα που απλά μπορεί να τη λειάνουν.

Αυτό-μεταξύ άλλων-εύχεται και προσεύχεται.

Αν σας άρεσε το κείμενο αυτό, μπορείτε να δείτε τα βιβλία της συγγραφέως εδώ.