Του Γιάννη Πανούση – Καθηγητή Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Πηγή: Capital.gr

Αντί για θέσεις στέλνουν μηνύματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αντί για πολιτική φιλοσοφία προβάλλουν την προσωπική τους ζωή

Κωνσταντίνα Μπότσιου, Ο ‘μεγάλος ασθενής’ – κρίση της Δημοκρατίας ή δημοκρατική κρίση;

Το κρίσιμο δίλημμα για τον πολίτη είναι σήμερα το αν θα επιλέξει μία Δημοκρατία ‘από τα πάνω’ [κράτος, κόμματα, μηχανισμοί] ή μία Δημοκρατία ΄από τα κάτω’ [κινήματα γειτονιάς, αλληλεγγύη αποκλεισμένων, λαϊκά δημοψηφίσματα].

Αν δηλαδή στην κρατική μηχανή που μπορεί να γίνει ένα σύστημα καταπίεσης και καταστολής θα απαντήσουμε με το φόβο μπροστά στις ελευθερίες [μας], με την υπακοή της σιωπής,  με το άλλοθι της μικρής επιβίωσής μας ή με την ηθική εξέγερση και την κοινωνική εγρήγορση

Ο λήθαργος των διανοουμένων, η παρα-πλανητική πολιορκία από τα μηνύματα των ΜΜΕ, οι πλεκτάνες των ‘εχόντων και κατεχόντων’ δεν πρέπει να μας κάνουν να βαδίζουμε σαν τον τυφλό Οιδίποδα.

Αναρωτιέμαι, ως πότε θα συγχωρούμε τα λάθη και τα πάθη των νυκτοφυλάκων της κάθε εξουσίας ή να κλείνουμε τ’αυτιά μας στους ορυγμούς των αφηνιασμένων λύκων του υπερκέρδους ή στα επιφωνήματα των παράσιτων κάθε καιρού.

Οι κακοπάθειες και τα δεινοπαθήματα των ελλήνων σε μία κοινωνία που κοχλάζει οφείλονται και στις δι-αφωνίες των εχεφρόνων απέναντι στις υστερικές παραφορές των φανατικών.

Δεν πρέπει ν’ανεχόμαστε την αλαζονεία των κυβερνητικών, ούτε την ψευδο-ταπεινοφροσύνη των δήθεν ‘παιδιών του λαού’, ούτε τον αποστολικό διδακτισμό[;] των περιαυτολογούντων στα πάνελ και στ’αμφιθέατρα.

Είναι άλλωστε παγκοίνως γνωστό ότι πολλοί πολιτικοί διάγουν ‘διπλή ζωή’, με την έννοια ότι το πρωί εμφανίζονται στη Βουλή και στο δημόσιο χώρο ως δημοκράτες-δικαιωματιστές και το βράδυ στο γραφείο και στο σπίτι τους βγάζουν τον πραγματικό αυταρχικό εαυτό τους.

Αν όμως πολλοί κινούνται στα σκοτεινά τούνελ της διαπλοκής κρατώντας το κλεφτοφάναρο της [συγ]κάλυψης, τότε οι ελεύθεροι πολίτες οφείλουν να βρούνε το αντικλείδι της [παρα]εξουσίας τους ψάχνοντας, όχι στα αρχεία της Ιστορίας, αλλά στις δράσεις μέσα στο πλαίσιο της Δημοκρατίας από τα κάτω, όπου τα πολιτικά αστεράκια δεν έχουν καμμία θέση, ενώ η γνώμη ,η πείρα, η προσδοκία και η ελπίδα του πλαϊνού συνανθρώπου μας παίζουν τον καθοριστικό ρόλο.

Οδεύοντας προς τις εκλογές με τον πολίτη ‘ζαλισμένο‘ ή ‘παρασυρμένο’ ή ‘απομονωμένο’, το οποιοδήποτε αποτέλεσμα θα είναι χωρίς αντίκρυσμα για τη συνολική κοινωνία.

ΥΓ. Αυτή η- με το κομμάτι και κατά περίπτωση και περίσταση -δημοσίευση των φακέλλων των πολιτικών προσώπων, οι οποίοι διεσώθησαν με απόφαση της Βουλής, θέτει δύο τουλάχιστον ερωτήματα: πρώτον, πώς βρίσκονται στα χέρια μίας μόνον εφημερίδας και ποιός της τα έδωσε [επ’ανταλλάγματι;] και δεύτερον, φάκελλοι υπήρχαν μόνον για πολιτικούς/δημόσια πρόσωπα της μιάς πλευράς; αν είχαν και οι ‘άλλοι’ γιατί αυτοί οι φάκελλοι δεν δημοσιεύονται [έστω για λόγους δημοσιογραφικής δεοντολογίας και ίσης μεταχείρισης];

ΥΓ2. ’Οσο κι αν φαίνεται παράδοξο το γεγονός ότι πολλοί επιτυχόντες φοιτητές σε δημόσιο πανεπιστήμιο [και μερικοί μάλιστα σε Ιατρική σχολή] δεν ενεγράφησαν συνιστά μέγα ζήτημα Δημοκρατίας.

Μολονότι κάθε περίπτωση πρέπει ν’αξιολογηθεί διαφορετικά [οικονομικοί περιορισμοί, προσωπικά προβλήματα, επιλογή ιδιωτικού ιδρύματος πλησιέστερου στην κατοικία τους κλπ] το γεγονός ότι ο νέος σήμερα δεν θεωρεί την επιστήμη, τη γνώση, τον πολιτισμό, ως αναγκαίο εφόδιο για τη εξέλιξή του θίγει τον πυρήνα της Δημοκρατίας, ως Πολιτεύματος της Αισιοδοξίας

Με άδεια, από φοιτητές, καθίσματα και με μερικής παρουσίας των καθηγητών [λόγω επαγγελματικής υπεραπασχόλησης] δύσκολα θα δια-μορφωθεί το πρότυπο του δημοκρατικού πολίτη,με πνευματική καλλιέργεια και κοινωνική ενσυναίσθηση

Αν αφήσουμε το απρόσωπο ΑΙ  να τους ‘ομογενοποιήσει’  ποιός θα ευθύνεται;