ΜΑΝΟ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ…

Αγαπημένο μου, πιστό μου ημερολόγιο, ούτε σήμερα ήρθε ο Μάνος στο σχολείο… Και σήμερα η καρέκλα του ήταν άδεια, η τάξη ήταν άδεια, η ζωή μας ήταν άδεια…Πάνε τώρα τέσσερις εβδομάδες από τη μέρα που ο Μάνος αρρώστησε, αρρώστησε πολύ… Δεν ήξερα τι έχει ο Μάνος μα έμοιαζε κάτι πολύ σοβαρό…
«Μα, κυρία, αρρωσταίνουν και τα παιδιά σοβαρά; Τι στην ευχή;»
Η Δώρα είχε στυλώσει τα πόδια. Δεν δεχόταν τίποτε διαφορετικό από το δίκιο της ζωής…
«Ο Μάνος θα επιστρέψει!»
Πόση δύναμη, στ’ αλήθεια, κρύβουμε μέσα μας;