ΤΖΙΝ ΤΟΝΙΚ

Το φως και το εσύ. Το εύθραστον και μια Κυριακή.

Όλα σε ένα περίεργο τώρα. Εκεί όπου χωράει μόνο η ψυχή.

Με μάτια κλειστά και καρδιά ανοιχτή.

Μια ευχή, μια ελπίδα κι ένα εγώ, το δικό σου.

Είναι ανάσα η ποίηση κι ας ανέπνεες τόσο καιρό δίχως της.

Σκέψεις που γίνονται λέξεις.

Εικόνες κατευθείαν συναίσθημα.

Είναι αβάσταχτη η αγάπη, μα μακριά της δε βαστάμε.

Χωράει, άραγε, μέσα σε λίγες σελίδες;