Απόσπασμα από νουβέλα που θα κυκλοφορήσει από τις “εκδόσεις Κομνηνός”

Της Αγγελικής Μπομπούλα

Η νουβέλα πραγματεύεται την πρόωρη απώλεια του πατέρα ενός μικρού κοριτσιού

και κυρίως τη διαχείριση πένθους σε ώριμη ηλικία, καθώς ως παιδί δεν μπόρεσε να την αφομοιώσει.

Ποιες ήταν οι συνέπειες στη ζωή της; Η ώριμη γυναίκα πια βάζει το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων. Συνομιλεί

με τον απόντα πατέρα σκιαγραφεί το δικό του πρόσωπο και το δικό της, χωρίς μεσολαβητές, μοιράζεται στο παρελθόν και

το παρόν μέχρι να ανατείλει η αγάπη, η συμφιλίωση με τον χαμό, η επαφή με τα συναισθήματα, η λύτρωση….

2005

Μελαγχολίες, υπερ-θλίψεις, όλα τα σκοτεινά άνθη δεν είναι παρά ανεπεξέργαστα πένθη. Ο Στάθης, ο πρώην μου που

είναι ψυχαναλυτής είναι ξεκάθαρος. Για μένα, που προσφέρω θεραπείες στους ανθρώπους ήρθε η ώρα να με θεραπεύσω.

Ήρθε η ώρα να βιώσω το αρχαίο πένθος, ν’ αναβιώσω λησμονημένες στιγμές, να επεξεργαστώ καταστάσεις και να κατανοήσω

τις συνέπειες. Έζησα ήδη το πριν, την ευτυχία. Καιρός να περάσω με πλήρη συνείδηση στη συνέχεια. Σε αυτό που δεν τόλμησα

τόσα χρόνια. Ο κόσμος κόπηκε στα δυο. Ο χρόνος χωρίστηκε στα δυο. Κάθε θεραπεία πρυποθέτει θάρρος και είναι υπόθεση του

καθένα. Κρατάω την ανάσα. Σαν ν’ αγγίζω ηλεκτρισμένο καλώδιο. Παρ’ όλη την οδύνη που αναδύεται ξαφνικά, ακουμπάω κάπου

έχω ένα νήμα χρωματιστό σαν ουράνιο τόξο να πιαστώ. Κι αυτό είναι η μνήμη. Η Μνημοσύνη είναι η πρώτη των Μουσών, συνώνυμη

της ζωής. Σε ανασταίνω, πατέρα. Ζωντανεύω έναν αρχαίο πάγο. Ένα συναίσθημα που σε αφορά που μεγάλο του μέρος είχε παγώσει.

Δάκρυα τρέχουν ελεύθερα, τ’ αφήνω, δεν τα συγκρατώ δεν τα μπλοκάρω. Συχνά διέστρεφα τα γεγονότα και τους εσωτερικούς καθρέφτες

τους. Ή μήπως συλλάβιζα με το βασιλικό μου προνόμιο τις μυστικές λέξεις τους; Συνεχώς σε μια αγωνιώδη πυρετική αναζήτηση.

Τα λάφυρα της πολλά, μαζί με το κουκούτσι απ’ το αόρατο σαράκι που με κατέτρωγε. Ο αμφίβολος θρίαμβος του μυαλού πάνω στο

συναίσθημα που έμενε μια παφλάζουσα μυστική χώρα. Τώρα αφήνω τη γλώσσα “αυτού”, του συναισθήματος να συλλαβίσει τους

χρησμούς της. Τον χρόνο του “τότε” που είναι “τώρα”.

Στο ασυνείδητο δεν υπάρχει χρόνος. Στο υποατομικό επίπεδο, στα βάθη της ύλης, το ταξίδι στον χρόνο είναι εφικτό. Στους βυθούς

οι μεγάλες αλλαγές συντελούνται.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Θέλω να δω το πρόσωπό μου. Θέλω να δω το πρόσωπό σου.

Κάποτε ανάρμοστα πήρες τη θέση του Θεού. Βιάζομαι να σβήσει η μέρα. Να σκύψει και πάλι το βράδυ. Βασίλεψες αστέρι μου. Στα σπλάχνα

μου κοιμάσαι. Στα σπλάχνα μου κατοικείς. Έρχεται το βράδυ και θα σε συναντήσω στα κάστρα της μνήμης. Θα ανατείλεις κόκκινο άστρο.Φοράω

τα παιδικά μου ρούχα και σε συναντώ. Βάζω τα πάνινα παπούτσια και τρέχω ασταμάτητα πίσω στον χρόνο, σε εκείνο τον χωμάτινο δρόμο του

χωριού που οδηγούσε από το σπίτι στο σχολείο. Μη μιλάς, μόνο πιάσε μου το χέρι, τρέχουμε τώρα, τρέχουμε…

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….