Ο ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ
Απόασπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο της Αγγελικής Μπομπούλα από τις ”Εκδόσεις Κομνηνός”, ένα αφήγημα για την απώλεια.
…Ήρθε η ώρα και συναντηθήκαμε. Και τώρα δεν λείπει κανείς από τη ζωή μου, κανένα κομμάτι του εαυτού μου. Ήσουνα η αθέατη πλευρά της σελήνης, το σκοτεινό ανεξερεύνητο κομμάτι.
Κυλάμε στις κυλιόμενες σκάλες προς τα έγκατα της γης, πλέουμε ευτυχισμένοι, διεισδύοντας στο σκοτάδι.
Βασίλεψες αστέρι μου. Στα σπλάχνα μου κοιμάσαι. Στα σπλάχνα μου κατοικείς. Πολύτιμες μυστηριακές στιγμές σαν ανταμώνουμε στο χαρτί.
Κουλουριάζομαι στο κρεβάτι σκεπασμένη με το μαγικό χνουδωτό μου κουβερτάκι, γίνομαι ο γονιός του εαυτού μου.
Κι όμως αν ζούσες, ίσως δεν θα γλίτωνες από τον θυμό ή τη λύπη μου για τις όποιες ανθρώπινες αδυναμίες σου. Ακόμη και τώρα θυμώνω, θα έπρεπε να είσαι μια συμπαγής ιστορία όπου θα ακουμπούσα ολόκληρη τη ζωή μου, αντί γι’ αυτά τα βασανιστικά σπαράγματα μνήμης.
Η ζωή μου επείγει. Ωστόσο δεν βιάζομαι να την αδράξω, θέλω να κινούμαι αργά μέσα της, να ζω συνειδητά το απειροελάχιστο της κάθε στιγμής. Έτσι διαστέλλεται ο χρόνος, έτσι πραγματώνεται η αιωνιότητα του παρόντος. Τώρα αρχίζουν και καθαρίζουν οι θολοί ορίζοντες.
Τώρα τελειώνει η πολύχρονη ομηρία στις φυλακές της παιδικής ηλικίας. Στις πηγές πρωταρχικών τραυμάτων έκανα τις καταδύσεις μου, στη διάρκεια μακρόχρονης ψυχολογικής μαθητείας, για να ακολουθήσουν οι απαρχές του πνευματικού μονοπατιού. Τα είχα αγγίξει αλλά δεν είχα λυτρωθεί. Καθώς μου διέφευγε το σημαντικό. Η ζωή μαζί σου. Και τώρα μόνοι οι δυο μας, πατέρα. Χωρίς ειδήμονες και μεσολαβητές. Χωρίς τους μπάτσους της ψυχής, τους ”ψυχοφύλακες” κανείς δεν μπορεί να μας χωρίσει.
***
Και τώρα που περιπλανήθηκα εκεί, εγκαθίσταμαι στο εδώ της ζωής μου. Ανθίζουν οι βουβές Κυριακές, αστραποβολά μνήμη περιούσια. Οι παλάμες υγρές αντανακλούν τα φώτα του ουρανού. Μακριά το χνώτο της αβύσσου. Να ζήσω το μυστήριο της ζωής, Καθώς θρονιάζεσαι μέσα μου, όλο και λιγότερο συχνά θα ανατρέχω να σε βρω στα μονοπάτια της οδύνης. Έκλεψα τη μορφή σου από τη λήθη, την πήρα πίσω, μαζί με το αίμα μου, μου ανήκει.