Τι θα γινόταν αν αφορούσε τη βοήθεια προς τις μελλοντικές γενιές ώστε να ευημερήσουν; Τι θα συνέβαινε αν οι κυβερνήσεις μετρούσαν την επιτυχία όχι μόνο με βάση την οικονομική ανάπτυξη, αλλά με την ευημερία των ανθρώπων, των κοινοτήτων και του πλανήτη; Αυτά δεν είναι αφηρημένα ερωτήματα για τη Sophie Howe. Είναι το έργο της ζωής της.

Ενεργητική, οραματίστρια και δροσερά αισιόδοξη, η Sophie Howe έχει γίνει μία από τις κορυφαίες φωνές παγκοσμίως για ένα νέο είδος δημόσιας ηγεσίας—ένα είδος που προσκαλεί τους απλούς ανθρώπους να γίνουν εξαιρετικοί συνεργάτες στη διαμόρφωση του μέλλοντος. Το έργο της μας υπενθυμίζει ότι η δημοκρατία είναι ισχυρότερη όταν οι πολίτες δεν είναι θεατές, αλλά συν-δημιουργοί.

Κατά τη διάρκεια της ιστορίας, οι πολιτικοί ηγέτες συχνά αξιολογούνταν από το πόσο αποτελεσματικά διαχειρίζονταν το παρόν. Η Sophie Howe ζητά κάτι πολύ πιο θαρραλέο: Πώς θα επηρεάσουν οι σημερινές αποφάσεις τους ανθρώπους που δεν έχουν καν γεννηθεί ακόμη;

Ως η πρώτη Επίτροπος για τις Μελλοντικές Γενιές της Ουαλίας, βοήθησε να πάρει σάρκα και οστά νομοθεσία—ο Νόμος για την Ευημερία των Μελλοντικών Γενεών (Well-being of Future Generations Act). Αντί να εστιάζει αποκλειστικά σε άμεσα πολιτικά κέρδη, ο Νόμος προκαλεί τους δημόσιους φορείς να σκέφτονται δεκαετίες μπροστά, συνυπολογίζοντας τις περιβαλλοντικές, κοινωνικές, πολιτισμικές και οικονομικές συνέπειες κάθε σημαντικής απόφασης. Είναι μια πολιτική ριζωμένη στην υπευθυνότητα. Είναι μια ηγεσία ριζωμένη στη συμπάθεια και τη συναισθηματική κατανόηση. Και προσφέρει ένα ελπιδοφόρο προσχέδιο για τις κοινότητες παντού.

Αυτό που κάνει τη Sophie εξαιρετική δεν είναι απλώς οι θέσεις που κατέχει. Είναι ο τρόπος με τον οποίο βλέπει τους ανθρώπους. Πιστεύει ότι ορισμένες από τις πιο σημαντικές ιδέες για το συλλογικό μας μέλλον υπάρχουν ήδη στις γειτονιές, τα σχολεία, τα κινήματα νεολαίας, τις αυτόχθονες κοινότητες, τους καλλιτέχνες και τις τοπικές οργανώσεις. Η πρόκληση δεν είναι η έλλειψη σοφίας. Η πρόκληση είναι η δημιουργία πολιτικών συστημάτων που ακούνε ειλικρινά. Ξανά και ξανά, η Sophie ρωτά: «Ποιος δεν έχει προσκληθεί σε αυτή τη συζήτηση;» Αυτό το ερώτημα βρίσκεται στην καρδιά μιας δημοκρατίας με ενσυναίσθηση. Αντί να συγκεντρώνει την εξουσία, επιδιώκει να διευρύνει τη συμμετοχή. Αντί να μιλάει εκ μέρους των κοινοτήτων, δημιουργεί ευκαιρίες για τις ίδιες τις κοινότητες να μιλήσουν για τον εαυτό τους.

Αν και το έργο της ξεκίνησε στην Ουαλία, το όραμα της Sophie έγινε γρήγορα παγκόσμιο. Κυβερνήσεις, πόλεις, πανεπιστήμια και οργανώσεις πολιτών σε όλο τον κόσμο διερευνούν τώρα πώς οι μελλοντικές γενιές μπορούν να γίνουν κεντρικό—και όχι περιφερειακό—στοιχείο της δημόσιας λήψης αποφάσεων. Έχει γίνει μια περιζήτητη διεθνής φωνή επειδή προσφέρει κάτι όλο και πιο σπάνιο: Πρακτική αισιοδοξία. Αποδεικνύει ότι οι τολμηρές ιδέες δεν είναι μη ρεαλιστικές. Είναι απαραίτητες. Σε όλο τον κόσμο, ένα αυξανόμενο δίκτυο ηγετών, πολιτών, νέων και οργανωτών κοινοτήτων προσχωρεί σε αυτό το κίνημα—όχι επειδή συμφωνούν σε όλα, αλλά επειδή μοιράζονται μια βασική πεποίθηση: Το μέλλον δικαιούται εκπροσώπηση σήμερα.

Στο Charter for Compassion, συχνά περιγράφουμε τη συμπάθεια ως τη μετάβαση από την ενσυναίσθηση στην δράση. Το έργο της Sophie ενσαρκώνει ακριβώς αυτή τη μετάβαση. Η ενσυναίσθηση, για εκείνη, δεν είναι απλώς καλοσύνη. Γίνεται δημόσια πολιτική, περιβαλλοντική διαχείριση, οικονομική δικαιοσύνη και συμμετοχική δημοκρατία. Γίνεται η υποβολή δύσκολων ερωτημάτων σχετικά με το ποιος ωφελείται, ποιος μένει πίσω και τι είδους κόσμο δημιουργούμε μαζί. Η ηγεσία της μας υπενθυμίζει ότι η συμπόνια ανήκει όχι μόνο στα σπίτια και τις σχέσεις μας, αλλά και στα δημαρχεία, τα κοινοβούλια, τις σχολικές αίθουσες, τις επιχειρήσεις και τους διεθνείς οργανισμούς.

Σε όλο τον κόσμο, πολλοί άνθρωποι χάνουν την εμπιστοσύνη τους στους δημοκρατικούς θεσμούς. Η πόλωση αυξάνεται. Η εμπιστοσύνη μειώνεται. Πολύ συχνά, η πολιτική φαίνεται μακρινή από την καθημερινή ζωή των απλών ανθρώπων. Η Sophie Howe προσφέρει μια άλλη δυνατότητα. Πιστεύει ότι η δημοκρατία μπορεί να γίνει ξανά δημιουργική, συμμετοχική, ελπιδοφόρα και διαγενεακή. Μας προσκαλεί να ξεπεράσουμε το ερώτημα «Τι θέλω εγώ σήμερα;» και να κινηθούμε προς το «Τι θα βοηθήσει τα εγγόνια μας να ευημερήσουν;». Αυτή η απλή αλλαγή μεταμορφώνει τα πάντα.

Ένα από τα καθοριστικά θέματα του Charter for Compassion, είναι η μετάβασή μας από την κυριαρχία στη συνεργασία. Η Sophie Howe ενσαρκώνει αυτή τη μετάβαση με εξαιρετική σαφήνεια. Αντικαθιστά τη λήψη αποφάσεων από πάνω προς τα κάτω με τη συνδιαμορφούμενη ηγεσία, τη βραχυπρόθεσμη σκέψη με την ευθύνη απέναντι στις μελλοντικές γενιές και τον πολιτικό κυνισμό με την πολιτική φαντασία. Ίσως η μεγαλύτερη προσφορά της να είναι αυτή: μας βοηθά να θυμηθούμε ότι η δημοκρατία δεν είναι απλώς κάτι που κληρονομούμε. Είναι κάτι που δημιουργούμε συνεχώς—μαζί. Και όταν φέρνουμε ενσυναίσθηση, θάρρος και φαντασία σε αυτό το έργο, η πολιτική γίνεται κάτι παραπάνω από διακυβέρνηση. Γίνεται μια έκφραση ελπίδας.

Πηγή: Charter for Compassion