Πηγή Awakin.org – Tierra Valiente

Μια αληθινή συγγνώμη μας ζητά να εγκαταλείψουμε την προσκόλλησή μας στην αθωότητα, να δούμε τους εαυτούς μας καθαρά ως ανθρώπους ικανούς να προκαλέσουν βλάβη και ικανούς να αλλάξουν.

Η ανάληψη ευθύνης ρωτά όχι μόνο «τι έκανα;», αλλά «τι το έκανε αυτό εφικτό;», «τι με ωφέλησε να μην βλέπω;», «τι είχα μάθει να θεωρώ φυσιολογικό;».

Η εργασία της συγγνώμης απαιτεί να ακούμε χωρίς να υπερασπιζόμαστε τις προθέσεις μας, να κατανοούμε ότι το αποτέλεσμα, η επίπτωση έχει σημασία ακόμα και όταν η βλάβη δεν ήταν εσκεμμένη, και να αναγνωρίζουμε ότι η μεταμέλεια χωρίς αλλαγή μπορεί να γίνει μια άλλη μορφή αποφυγής.

Στο βαθύτερο επίπεδό της, η συγγνώμη είναι μια πράξη αγάπης. Το είδος της αγάπης που είναι πρόθυμο να πει την αλήθεια επειδή η σχέση έχει σημασία. Μας ζητά να προχωρήσουμε πέρα από το διπολικό σχήμα ενοχής και αθωότητας και να μπούμε στην πολύ πιο δύσκολη περιοχή της ευθύνης.

Ρωτά τι είμαστε διατεθειμένοι να αποκαταστήσουμε, τι είμαστε διατεθειμένοι να απαρνηθούμε, και ποιοι είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε.

Χρειαζόμαστε τη φαντασία για να πιστέψουμε ότι η ανάληψη ευθύνης δεν χρειάζεται να καταλήγει στη ντροπή. Μπορεί να οδηγήσει κάπου.

Ίσως το αντίθετο του κατακερματισμού να μην είναι η συμφωνία, αλλά η ικανότητά μας να παραμένουμε σε σχέση ενώ λέμε την αλήθεια για το τι συνέβη. Ίσως η απελευθέρωση να ξεκινά όταν δεν χρειάζεται πλέον να επιλέξουμε ανάμεσα στην ευθύνη και την αγάπη.

Προτεινόμενα βιβλία για παιδιά σχετικά με τη δύναμη της συγχώρεσης:

H μάγισσα Γιολάντα και το μυστήριο των παγωτών

Ποιός έκλεψε τα χρώματα από το σχηματοχωριό;