Είναι απορίας άξιον γιατί κάποιοι φοιτητές επιτυχόντες σε σχολές του δημοσίου πανεπιστημίου[μερικοί μάλιστα σε Ιατρικές σχολές] δεν πήγαν στη γραμματεία για να εγγραφούν

Δεν γνωρίζουμε τους λόγους, οι οποίοι τους οδήγησαν σε αυτή την απόφαση,που προφανώς θα διαφέρουν[π.χ προσωπικά γεγονότα,οικονομικές δυσκολίες κλπ]

Όλες όμως αυτές οι αιτίες αυτο-διαγραφής θα έπρεπε να ήσαν γνωστές όταν επί χρόνια έδιναν τον αγώνα για να γράψουν καλά κι έκαναν τόσα έξοδα[φροντιστήρια κλπ]

Αν δεν έχει προκύψει κάτι το έκτακτο,τότε δύο λογικές εξηγήσεις απομένουν: 

• ή η πόλη όπου βρίσκεται η σχολή που πέτυχαν είναι πολύ μακρυά από το σπίτι τους[με την τοπική κοινωνία να κερδοσκοπεί στα ενοίκια] και τελικά δεν ήθελαν και πολύ το γνωστικό αντικείμενο της συγκεκριμένης σχολής  [παρασυρθέντες από γονείς ή άλλους],οπότε  η πραγματική πρόφαση ότι τα έξοδα γίνονται δυσβάσταχτα μπορεί να υποκρύπτει κι άλλη ερμηνεία
•  ή προτίμησαν[ να πέσουν στην παγίδα και]να εγγραφούν σε μη-κρατικό πανεπιστήμιο κοντά στον τόπο διαμονής τους[προφανώς πληρώνοντας περισσότερα]

Στην πρώτη περίπτωση η πολιτεία οφείλει να βρίσκει λύσεις ,ώστε οι φοιτητές, που βρίσκονται σε δυσχερή οικονομική κατάσταση,να μη χάνουν το δικαίωμά τους στη μόρφωση,το πτυχίο και το επάγγελμα[π.χ εθελούσιες μετεγγραφές,on-line εκπαίδευση για ένα χρονικό  διάστημα κλπ] .

Στη δεύτερη περίπτωση,και χωρίς να παραβλέπουμε την αφελή απόφαση των ιδίων ή των οικογενειών τους,να εμπιστευθούν περισσότερο τα μη-κρατικά ιδρύματα[ιδίως μετά και τις γνωστές δικαστικές εμπλοκές και συνέπειες],το δίλημμα:’καλύτερα στη σχολή Ψυχολογίας του τάδε μη-κρατικού από τη σχολή Ιατρικής του τάδε δημοσίου’ είναι λαθεμένο στη βάση του και ριψοκίνδυνο στ’αποτελέσματά του.

 Το μόνο που άφησα τελευταίο γιατί δεν  θέλω να το πιστέψω είναι ότι το δημόσιο πανεπιστήμιο έχει τόσο απαξιωθεί στη συνείδηση  των νέων,ως προς την παρεχόμενη γνώση και την επαγγελματική προοπτική,ώστε να προτιμούν εναλλακτικές λύσεις μόρφωσης κι επιβίωσης

Αν κάτι τέτοιο συμβαίνει οι πρυτανικές αρχές και όλο το διδακτικό προσωπικό πρέπει ν’αναλάβουν την ευθύνη για την απομάγευση και να μην τα χρεώνουν όλα στην κυβέρνηση,η οποία εξ αντικειμένου ευθύνεται για τα κονδύλια και την εκπαιδευτική της πολιτική,όμως δεν είναι η κύρια υπεύθυνη για τις εσωτερικές παθογένειες του Πανεπιστημίου

Αν καταπέσει  κι αυτός ο θεσμός τίποτα δεν θα μπορεί ν’αναχαιτίσει την επερχόμενη τυραννία των τεχνητών [μη]νοημόνων επιστημόνων  της μηχανικής  πληροφορίας της από-γνωσης

ΥΓ.Προφανώς το πανεπιστήμιο αποκτά φήμη από την αξία των διδασκόντων και των ερευνητών,όμως χωρίς την αγάπη και την εμπιστοσύνη των φοιτητών θα μοιάζει μ’ένα  άδειο μουσείο θεωριών

Αναστοχαζόμενος  το ρόλο του πανεπιστημιακού Δασκάλου[κι όχι απλώς Καθηγητή] κατέληξα ότι οι γνώσεις,η συνέπεια στις διδακτικές υποχρεώσεις,η συγγραφή συγγραμμάτων δεν αρκούν για να γίνει και ν’αναγνωριστεί κάποιος ως ‘’καλός Δάσκαλος’’.Κάτι χρειάζεται ακόμα που δεν είναι οι σύγχρονες μέθοδοι μετάδοσης ή η ακριβοδίκαιη κρίση στις εξετάσεις,αλλά η αποφυγή ένταξης του μαθήματος σε ιδεολογικό σύστημα,προσφιλές στο διδάσκοντα ή η αναγωγή της ειδημοσύνης σε ‘πατερναλιστικό μοντέλο μύησης’

Ακόμα κι αν ο ομιλητής είναι αυθεντία δεν έχει τη δυνατότητα να πείσει[ή να νουθετήσει] αν ο λόγος του δεν συνοδεύεται με το αναγκαίο ακαδημα’ι’κό ήθος[ως στάση ζωής]

Το πρόβλημα των ΑΕΙ δεν είναι η μη-ανταγωνιστικότητά τους,αλλά η κατάργηση της ακαδημα’ι’κής κοινότητας,δηλαδή της μη- υιοθέτησης από ΟΛΟΥΣ μίας κοινής κουλτούρας ως προς την αυτ-αξία της γνώσης και την εμπιστοσύνη στον κατέχοντα τη γνώση

ΥΓ2.Αναρωτιέμαι γιατί πολλοί από τους νέους πρυτάνεις, που ανέλαβαν καθήκοντα την 1η Σεπτεμβρίου,δεν αναφέρθηκαν στο έργο όλων των διατελεσάντων πριν από αυτούς

Θεωρούν ότι η εξέλιξη/ανέλιξη ενός Πανεπιστημίου αρχίζει με τη θητεία τους;Έλεος με την αχαριστία και τις ‘παρθενογενέσεις’.

Γράφει  ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης,πρώην Πρύτανης , πρώην υπουργός, συμμετέχων με το δοκίμιο του “Αχ Ω Έλληνες!” στο συλλογικό έργο των εκδόσεών μας “Η Δημοκρατία ως Δημιουργία – “

Πηγή: Εsos