Πηγή: Capital.gr

…εκείνοι χάθηκαν στη λήθη
κι εκείνοι που τους έσπρωξαν στη φρίκη
χάθηκαν κι αυτοί μέσα στη λάσπη τους…
Γ.Ιωσηφέλλης, Ο θάνατος της Υπατίας

Ανάμεσα στα άλλα έχουμε απωλέσει και το ηθικό μας μέτρο.

Κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο, αφού λειτουργούμε με ά-νομο κι άν-αρχο τρόπο.

Κοινωνία του άλογου θυμού, της άμετρης οργής, της βίας erga omnes [αδιάκριτα κατά ενόχων και μη], κοινωνία που γοητεύεται από το παράνομο, το φαντασιακό, ακόμα και το τερατώδες, κοινωνία που παρα-βιάζει κάθε όριο και κανόνα στο όνομα μιάς θολής κι αδιέξοδης [δήθεν] ‘δικαιωματοκρατίας’, κοινωνία που προτιμάει το ευχάριστο ψέμα των fake news από τις σκληρές αλήθειες της πραγματικότητας, είναι αναπόφευκτο να συγχέει το Καλό με το Κακό, το Ορθό με το Λάθος και το Δίκαιο με το Άδικο. 

Μάλιστα στις απόψεις πολλών [ευτυχώς όχι όλων] και η εγκληματικότητα ‘φαντάζει’ διαφορετικά, απ’ότι ο ποινικός κώδικας και η κοινή συνείδηση προβλέπουν.

Η βία συχνά θεωρείται ‘καλή’ [εάν στρέφεται κατά των αντιπάλων], η διαφθορά αφορά πάντοτε τους ‘άλλους’, η Αταξία και η Ανομία είναι πλέον αρεστές από την Τάξη και το Νόμο, αρκετές Μαφίες ‘επενδύονται’ με ιδεολογήματα αντίστασης'[;], τα κυκλώματα δουλεμπόρων έχουν μικρότερη ευθύνη από τον καπιταλισμό, το “παρα-” [παρακράτος, παραοικονομία, παραστυνομία] αποτελεί το βασικό ερμηνευτικό επιχείρημα για την εγκληματικότητα του κοινού ποινικού δικαίου, για τους χούλιγκανς, τους μπαχαλάκηδες, τους κουκουλοφόρους. 

Αδίστακτοι δολοφόνοι εμφανίζονται σαν θύματα της αστυνομικής βίας και αθώα θύματα ‘θάβονται’ στην ανωνυμία λόγω διαφορετικής ιδεολογίας. Ακόμα και οι ‘ μη-αρεστοί ή μη-βολικοί’ νεκροί δεν τιμούνται και δεν δικαιώνονται ούτε μετά θάνατον.

Ορισμένοι δε προκειμένου να μην ακολουθήσουν το αξίωμα follow the money υιοθετούν άκριτα και γενικευμένα το follow the politicians και, δεδομένου ότι οι ίδιοι είναι εξαρχής και ισοβίως ‘αθώοι’ [sic], για τα πάντα φταίει η Δημοκρατία.

Μ’αυτά και μ’αυτά δημιουργείται ένα ηθικό Χάος, μέσα στο οποίο οι μεν ‘υπεράνω’ κερδοσκοπούν ατιμωρητί, οι δε ασύλληπτοι [λόγω δια-συν-δέσεων] κακο-ποιοί στρατολογούν νέα [αγανακτισμένα; εγκαταλελειμμένα; φοβισμένα;] παιδιά και τα εντάσσουν  στο οργανωμένο  έγκλημα.

Η  Πολιτεία από την πλευρά της προωθεί πλατφόρμες και ψηφιακές εφαρμογές για ν’αντιμετωπίσει το φαινόμενο[sic].

Έτσι κλείνει ο φαύλος κύκλος της μόνιμα ‘εξεγερμένης’[;;;] κοινής γνώμης [των συνένοχων μαρτύρων και λοιπών διαπλεκόμενων], χωρίς τελικά να  είναι κάποιος υπαίτιος. 

Ο  dolus malus και ο animus nocendi, δηλαδή η ψυχική σχέση με το Κακό, έχει μετουσιωθεί σε μία αόριστη προσωπική ή παρε’ι’κή αντίληψη [και απαξία;] περί της ίδιας της έννοιας του εγκλήματος, συνήθως ανάλογα με τις ιδιότητες του δράστη και του θύματος κι όχι με την εγκληματική ενέργεια. 

Η χώρα μας δεν είχε ανάγκη να εισαγάγει την cancel και τη woke culture. 

Έχουμε, από μόνοι εδώ και πολύ καιρό, ‘αποκεφαλίσει τους ήρωές μας’ και έχουμε ισοπεδώσει τα όρια του αξιακού συστήματος και τις έννοιες του Καλού και του Κακού [ή έστω, τη διά-κριση ‘καλών και κακών ανθρώπων’].

Οπότε ας συνεχίσουμε να μετράμε τις αθεράπευτες κοινωνικές πληγές μας, άδοντες άσματα νίκης… [άλλωστε,ως γνωστόν, ο Θεός είναι έλληνας, άρα τη δύσκολη στιγμή θα παρέμβει για να μας σώσει…από τους εαυτούς μας].

* Ο Γιάννης Πανούσης είναι Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Αν σας ενδιαφέρουν τα κείμενά του, μπορείτε να δείτε το συλλογικό μας έργο “Η Δημοκρατία ως δημιουργία”, στο οποίο ο κ. Πανούσης, συμμετέχει με δοκίμιό του.