Τώρα 25% έκπτωση σε όλες τις παραγγελίες και 3,-€ μεταφορικά!

Απόρριψη

ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΘΛΟ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ;

Μεταναστευτικό

του Δημήτρη Παλούκη*

Απ’ τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας είναι, εδώ κι αρκετά χρόνια, η μετανάστευση. Άνθρωποι από φτωχές και μαστιζόμενες από κάθε είδους προβλήματα κι αδυναμία ανάπτυξης χώρες, θέλγονται απ’ τις Σειρήνες της (καπιταλιστικής) Δύσης, που το διαδίκτυο φέρνει μπρος τους. Εμπιστευόμενοι κυκλώματα, έναντι ανεξήγητα ευρισκομένων, μεγίστων (για τα δεδομένα τους) χρηματικών ποσών, μπαίνουν σωρηδόν στα πιο ακατάλληλα πλωτά μέσα να διασχίζουν τη Μεσόγειο, το Αιγαίο, για να ζήσουν το όνειρο της Ευρώπης, ενώ πάμπολλοι καταλήγουν, αμέτρητα μικρά παιδιά (!!!) πνιγμένοι στο βυθό, ή κουφάρια άψυχα στις ακτές της Β. Μεσογείου…

Κι οι τυχεροί, όταν φθάσουν, η συντριπτικά μεγαλύτερη πιθανότητα, είναι να περιθωριοποιηθούν πέφτοντας θύματα εργασιακής κ.λπ. εκμετάλλευσης, διολισθαίνοντας στην εγκληματικότητα, ή στρατολογούμενοι από ακραίους φονταμενταλιστικούς κύκλους…

Εξαιρώντας τους υπό διωγμό και απειλή πολιτικούς πρόσφυγες, ή τη νόμιμη κι οργανωμένη, τουλάχιστον απ’ τις χώρες υποδοχής, ώς μεταπολεμικά μετανάστευση, προς Αμερική, Γερμανίαν, Αυστραλία, οι κυβερνήσεις των χωρών της σύγχρονης μαζικής λαθραίας εισόδου Αφρικανών, Ασιατών, καλούνται να αντιμετωπίσουν τα αμέτρητα προκύπτοντα προβλήματα, σε ζήτημα που επιβάλλει ανθρωπιστική μεταχείριση των μεταναστών. Δεν είναι μόνον η δαιμονοποίηση του θέματος, που με κάθε ευκαιρίαν επιχειρεί ο Νέρων πλανητάρχης, κάνοντας λόγο για απειλή κατάπνιξης κι αφανισμού των γηγενών εθνών απ’ τα συρρέοντα αλλοεθνή πλήθη. Είναι κι η κραυγαλέα αποτυχία των πολιτικών διαχείρισης, είτε απ’ την ΕΕ, είτε από μεμονωμένα κράτη, που το έχουν φέρει σε πολύ οξυμμένη μορφή, προκαλώντας και επικίνδυνην ενίσχυση κι άνοδο ακροδεξιών μορφωμάτων. Αυτά έχουν κάνει σημαία τους τη σκληρά πολιτική κι εκδίωξη των μεταναστών, όπως στο ομοσπ. κρατίδιο της πρ. Ανατ. Γερμανίας Σαξονία-Άνχαλτ, που κόμμα «επιβεβαιωμένα δεξιού εξτρεμισμού» έλαβε ποσοστό 44% σε πρόσφατες εκλογές. 

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχεδιάζει, όπως πρόσφατα μας πληροφόρησαν, την ενίσχυση της συνεργασίας με τρίτες χώρες στον τομέα της επανεισδοχής, με χρήση όλων των διαθέσιμων εργαλείων και πολιτικών, συμπεριλαμβανομένων του εμπορίου, της αναπτυξιακής συνεργασίας και της πολιτικής θεωρήσεων. Πιο συγκεκριμένα, επιδίωξη της ΕΕ είναι να περιορίσει τις μεταναστευτικές αφίξεις, υποστηρίζοντας τις χώρες απ’ τις οποίες διέρχονται μετανάστες, πριν επιχειρήσουν να περάσουν στην Ευρώπη, με νέο πλαίσιο που να επιτρέπει στα κράτη-μέλη να δημιουργούν κέντρα επιστροφής σε χώρες εκτός ΕΕ, μέσω συμφωνιών με τις κυβερνήσεις τους. Εκεί θα μπορούν να μεταφέρονται άνθρωποι που βρίσκονται ήδη στην ΕΈ, αλλά δεν εξασφάλισαν δικαίωμα παραμονής. Στη συνέχεια θα οργανώνεται η μετακίνησή τους προς τη χώρα καταγωγής τους. Κατά πόσο και τούτο, αν είναι συμβατό με το ανθρωπιστικό δίκαιο, μπορεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού, δεν αφήνει και κάποια περιθώρια αισιοδοξίας…

Το πρόβλημα δεν επιλύεται, αν δεν εντοπιστούν οι αιτίες του. Δεν είναι απλά η παγκοσμιοποίηση που το γεννά κι η προπαγανδιστική εικόνα των ανέσεων της Δύσης που μαγνητίζει τους ανθρώπους, να ξεσπιτωθούν και να μεταναστεύσουν όπως-όπως, διακινδυνεύοντας με το χειρότερο τρόπο τη ζωή τους και τις ζωές των παιδιών τους. Είναι η αποικιοκρατία που καλά κρατεί, η αφαίμαξη του πλούτου των χωρών, που είναι καταδικασμένες στην υπανάπτυξη κι η άρνηση των ανεπτυγμένων να συντρέξουν στη δημιουργία υποδομών, σαν αρχή μιας άλλης πορείας ελπίδας και συγκράτησης του πληθυσμού στις κοιτίδες τους. Αλλά και φορείς, που δεν είναι η εκμετάλλευση του ‘‘άλλου’’ στρατηγικός στόχος, π.χ. η καθολική κυρίως εκκλησία, ενώ έχει οργανωμένο πρόγραμμα ιεραποστολής, κυρίως στην Αφρική, απρακτεί, κατά τα γνωστά, στο να πλησιάσει τους παρίες αφιχθέντες των φτωχών και κακόφημων συνοικιών των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων, βοηθώντας τους να ενταχθούν στο πλαίσιο ζωής και τις ευρωπαϊκές αξίες, αντί να ωθηθούν στον εξτρεμισμό και το μίσος.

Είχαμε την ευκαιρία να ερωτήσομε τον σπουδαίο μας ιστορικό Σπ. Ασδραχά (1933-2017) για το μεταναστευτικόν, ως παγκόσμιο πρόβλημα. Αντί μιας διεθνούς διάσκεψης υπό τον (άεργον…) ΟΗΕ, ή τις (άλλα απεργαζόμενες…) ΜΚΟ, ο αείμνηστος δάσκαλος μίλησε για ανάπτυξη σε κάθε χώρα εξόδου μεταναστών, κινημάτων νασερισμού, εθνοτικής σοσιαλιστικής πολιτικής ιδεολογίας, με επιδίωξη την πλήρη εθνικήν ανεξαρτησίαν απ’ την αποικιοκρατία και τις «Μεγάλες Δυνάμεις», όπως έγινε στην Αίγυπτο, με αποκορύφωμα την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ (1956), συνδυασμό ανάπτυξης και κρατικού ελέγχου της οικονομίας, αναδιανεμητικές πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις με στόχο τη δικαιοσύνη και τη στήριξη των λαϊκών στρωμάτων, περιορισμό της θρησκευτικής επιρροής στην πολιτική ζωή και προώθηση ενός κοσμικού, εκσυγχρονιστικού κράτους. Όλ’ αυτά θα μπορούσαν να εμπνεύσουν τον μη αναπτυγμένο κόσμον, όπως τη δεκαετία του ’50 και του ’60, προσφέροντας αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας απέναντι στις δυτικές παρεμβάσεις.

Ο Σ. Ασδραχάς, δεν έστρεψε τη συζήτηση – προβληματισμό στη Δύση, τις χώρες προορισμού των μεταναστών, τις όποιες περισσότερο ή λιγώτερο κατασταλτικές επινοούμενες μεθόδους απαλλαγής, αλλά στην αγωνιστική πατριωτικήν αντίδραση των λαών-ανθρώπων, θυμάτων της  εκμετάλλευσης που παθητικά σπρώχνουν στον υψηλής επικινδυνότητας δρόμο της σύγχρονης μετανάστευσης. Το πώς θα μπορούσαν τα παραπάνω να πάρουν σάρκα και οστά, πώς δηλ. θα εύρισκε γόνιμο έδαφος μια τέτοια ενοχλητική ιδεολογία, σε ψυχές που πνίγει το αίσθημα της αδικίας, θα άνοιγε πολύ το σημείωμά μας. Παρατηρώντας την παράσταση μιας Αττικής ερυθρόμορφης πελίκης (που χρησίμευε για αποθήκευση πολύτιμων ελαίων, αγγείο του ζωγράφου του Πανός, ευρεθέν στις Θεσπιές Βοιωτίας, χρονολ. περ. 470 π.Χ.) με τον Ηρακλή να παλεύει να φονεύσει τον Βούσιρι, βασιλιά της Αιγύπτου και τους ιερείς του, ίσως ο μύθος να δηλοί: Στη χώρα είχεν ενσκήψει λοιμός και, σύμφωνα με χρησμό, κάθε ξένος που θα έφτανεν εκεί, έπρεπε να θυσιαστεί στο βωμό του θεού στη Μέμφιδα, γιατί μόνον έτσι η χώρα θα μπορούσε να απαλλαγεί από την αρρώστια…

Όταν έφτασε εκεί ο Ηρακλής (για τα μήλα των Εσπερίδων) όλοι έτρεξαν να τον συλλάβουν. Όμως εκείνος κατόρθωσε να σκοτώσει τον βασιλιά και τους ιερείς και να σταματήσει το θανατικό…

Ο Δημήτρης Παλούκης είναι συγγραφέας των βιβλίων “Πυτίνη- Αμενήνη” και “Μικροί απόλογοι από τον Ησαΐα Παπαστάθη“.

Ακόμη, συμμετείχε στο συλλογικό βιβλίο “Η Δημοκρατία ως δημιουργία” πάντα των εκδόσεων Κομνηνός.

Εγγραφή Newsletter

Εγγραφείτε και λάβετε πρώτοι ειδοποιήσεις και προσκλήσεις για τις πολιτιστικές μας εκδηλώσεις, για τις νέες εκδόσεις βιβλίων μας αλλά και για τις προσφορές μας.

Δεν στέλνουμε spam! Διαβάστε την πολιτική απορρήτου Πολιτική Απορρήτου μας για περισσότερες λεπτομέρειες.