ΑΣ ΜΗΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΦΕΛΕΙΣ! ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟΙ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ
Μήπως θα πρέπει να πάψουμε να κρατούμε αυτή τη χρυσή, προδοτική όμως, ουδετερότητα; Να πάψουμε να μιλούμε γενικώς και αορίστως γι’ αυτούς που, μέσα στην παράνοιά τους, επιδιώκουν τον πόλεμο;
Μήπως θα πρέπει να πάψουμε να κρατούμε αυτή τη χρυσή, προδοτική όμως, ουδετερότητα; Να πάψουμε να μιλούμε γενικώς και αορίστως γι’ αυτούς που, μέσα στην παράνοιά τους, επιδιώκουν τον πόλεμο;
''Το άτομο συνθλίβεται ανάμεσα σ’ αυτό που θέλει και σε μια πραγματικότητα που τις περισσότερες φορές είναι επώδυνη και γι’ αυτό προτιμά να πιστεύει αυτό που θέλει, και δέχεται εύκολα αυτό που του φυτεύουν στο μυαλό μέσα από την εξαναγκασμένη επαφή του με τον εικονικό κόσμο.''
''Τι έγινε λοιπόν πριν πενήντα επτά χρόνια, την 21η Απριλίου 1967; Xoύντα, στρατιωτικό πραξικόπημα ή «επανάστασις», όπως αρέσκονται να λένε οι νοσταλγοί της επταετίας 1967-΄74;''
Στο αιώνιο παρόν που ξυπνάει μνήμες και νοήματα, το ιδεατό σκίρτημα θα θροΐσει ξανά. Δυο χέρια θα ανοιχτούν, σαν φτερά, στον οίστρο της νύχτας, για να προσφέρουν στον βωμό το αίμα του πικρή θυσία, για να κυματίσει μια αυτούσια ελπίδα στη ρωμαλέα γη, για να ξυπνήσει ο οίστρος μιας αποκαλυπτικής αλήθειας.
Τίποτα όμως, δεν μπορούσε να μετριάσει τον εκκωφαντικό ήχο των συνθημάτων, που σύριζαν τον δηλητηριασμένο αγέρα και διαπερνούσαν μέχρι και την παροπλισμένη του θωριά. Αυτοί μετράνε κέρδη κα ζημιές κι εμείς ανθρώπινες ζωές.
Της Νικητούλας Καπελλάκη Πέφτεις το βράδυ για να κοιμηθείς και θέλεις να ονειρευτείς ό,τι δεν πρόλαβες στο ξύπνιο σου. Όταν ξυπνάς, μεταμελείσαι για τους απρόσκλητους εφιάλτες… Ξεφλούδιζες, λέει, με μανία τον φλοιό της Γης, να χορτάσεις την πείνα σου, να βρεις τον πυρήνα, να ξαναγίνει ο κόσμος όπως χιλιάδες χρόνια πριν. Να κρυφτείς στις κουφάλες […]
Του Σταύρου Παπαδόπουλου Ναύπλιο, 1834. Η αίθουσα του δικαστηρίου μύριζε υγρασία και καμένο λάδι από τους λύχνους. Οι βαριές κουρτίνες δεν άφηναν το φως να περάσει, λες και η ίδια η αλήθεια έπρεπε να μείνει στο σκοτάδι. Τα ξύλινα έδρανα έτριζαν, σαν να διαμαρτύρονταν για την αδικία που επρόκειτο να συντελεστεί. Οι πέντε δικαστές κάθονταν […]
Ο καθένας μας μπορεί να γράψει – να είναι συγγραφέας. Καθένας μας έχει μία ιστορία που αξίζει να ειπωθεί. Όλοι έχουμε ένα βιβλίο μέσα μας. Κανείς δεν έχει δει τη ζωή μέσα από τα δικά μας μάτια. Ας γράψουμε την ιστορία μας για να πάρει διάσταση, να γίνει πραγματική και να μην χαθεί…
