Τώρα 25% έκπτωση σε όλες τις παραγγελίες και 3,-€ μεταφορικά!
Απόρριψη
Ο Κώστας Καρυωτάκης (1896–1928) αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της νεοελληνικής ποίησης του Μεσοπολέμου και θεωρείται κεντρικός εκπρόσωπος της λεγόμενης «γενιάς του ’20». Το έργο του σηματοδοτεί τη μετάβαση από τον ρομαντισμό και τον συμβολισμό προς μια πιο υπαρξιακή, ειρωνική και κοινωνικά ευαίσθητη ποίηση, που αποτυπώνει με οξυδέρκεια την κρίση του σύγχρονου ανθρώπου.
Της Νικητούλας Καπελλάκη Αδηφάγος νεροχύτης Η κατσαρόλα που σε κατασπαράζει κάθε μέρα Ξεπλένεις την ντροπή σου σε ηλεκτρικά πλυντήρια τελευταίας τεχνολογίας Στάσου Ισιώνεις με ευλάβεια τα τσαλακωμένα σου νεύρα που στραπατσάρονται στο στεγνωτήριο Η οθόνη αναμμένη φωτίζει το καινούργιο σου σκοτάδι Η ψυχή σου μακιγιάρεται να βγει στα κέντρα της αυθόρμητης δαπάνης Στάσου Οι σκέψεις […]
Της Έλενας Αγγελοπούλου Δεν το βλέπωκι όμως το κουβαλώ.Σαν σκιά που δεν ανήκει σε σώμαΣαν ανάμνηση που δεν κράτησα,αλλά μου χάραξε βαθιά πληγή. Το άυλο με τραβάει,με κυνηγάει, με ορίζει… Δεν έχει χρώμαούτε όνομα,κι όμως το νιώθω να πάλλεταικάθε φορά που σωπαίνω. Βαραίνει και κουρνιάζει σαν πουλίτις ώρες της σιωπήςΤότε που η σκέψη ανασαίνεικαι σπάει […]
Της Μαρίας Καρυτινού Σύμφωνα με τον Οδυσσέα Ελύτη «Η ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν τηνέχει ο θάνατος». Ο λογοτέχνης, ο στιχουργός, ο ποιητής, ποιεί, πλάθει, αναπλάθει, διαγράφει,οδοποιεί με την ιδιότητα του πνευματικού ανθρώπου την έναρξη μιας ποιητικής ζωής, για ν’αναδυθεί το ατελεύτητο φως των λέξεών του, ώστε να συγκροτήσει στίχους, στροφές. […]
της Γεωργίας Μπουζέα H συγγραφέας αναλύει πέντε ποιητικές συλλογές: “Στο μαύρο ρίγος” του Δημήτρη Καραπιπέρη, “Άρες μάρες και στιχάρες” της Ελένης Τσιούλη, “Ουρανός και γη ένας δρόμος” της Παναγιώτας Ζώη, “Για εκείνη… την Πολύτιμή μου” του Νικόλα Αθανασιάδη και το “Κάθε φορά αλλάζεις το όνομά σου” του Νίκου Παπανικολάου. Γιατί γράφει κανείς; Πολλές φορές κλήθηκα […]
Ο Φεβρουάριος έμπαινε χωρίς ντροπή απ’ τα σπασμένα παράθυρα… Το έχω ξαναπεί! Σπαραχτική η φωνή του Μάνου Καστέλη, μοιάζει με απόηχο από παγωμένα καλοκαίρια, μοιάζει με υπενθύμιση πως στη ζωή τίποτα δεν είναι ευθύγραμμο, καμία βεβαιότητα ικανή να σε παρασύρει στον μύθο του αιώνιου έρωτα.
Αποφεύγω τους αποχαιρετισμούς γιατί δεν σκοπεύω να λείψει κανείς απ’ την καρδιά μου… … Η ποίηση του Μάνου Καστέλη είναι αποκαλυπτική!
