Ένα παραμυθάκι της Καλλιόπης Μόσχου για τη διαφορετικότητα, τη λεκτική βία και τον εκφοβισμό. Ένα παραμύθι που μας προτείνει να μην αφήσουμε τον φόβο να μας πάει πίσω, να αγαπάμε το εαυτό μας και, με θάρρος, να ξεπερνάμε τις δυσκολίες. Στον δρόμο που ακολουθούμε, κάνοντας πάντα το καλό, θα βρούμε και τις λύσεις.
Αν και ζει απομονωμένο και λυπημένο, γνωρίζει το Μικρό Δοντάκι κοφτερό σαν μαχαιράκι, το πανέξυπνο λαγουδάκι, που τον παίρνει από… το πόδι και προσπαθεί να του εμφυσήσει την αγάπη για τη ζωή και να το κάνει, πρώτα απ’ όλα, να αγαπήσει τον εαυτό του.
Ο νέος του συμμαθητής, ο Λευτέρης, συμπεριφέρεται κάπως παράξενα! Μήπως είναι κακός; Μήπως είναι χαζός; Μήπως είναι τρελός; Θα καταφέρει ο Μένιος να λύσει το μυστήριο αυτού του περίεργου παιδιού, χρησιμοποιώντας όχι μόνο όσα βλέπουν τα μάτια του αλλά και τη δύναμη του μυαλού και της καρδιάς του;
Είναι μια ιστορία φιλίας, ανιδιοτέλειας και ίσως μπορεί να πει κανείς πως στρέφει τα παιδιά στη μελέτη του περιβάλλοντος με ένα απλό αλλά ουσιαστικό τρόπο.